Καταθέσεις – Άγιος Ιωάννης Κοντογεννάδας

Browse By

Καταθέσεις της πενηντάχρονης επιτροπείας των:

Χαράλαμπου Φραγκισκάτου

και της συζύγου της Χρυσώς Φραγκισκάτου

στους Ιερούς Ναούς της Κοντογεννάδας:

 Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου

Κοντογεννάδα, Οκτώβριος 2009

Το 1958 ορίστηκα αναπληρωματικός επίτροπος στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου του χωριού μου, στην Κοντογενάδα – Παλικής. Τη χρονιά αυτή τακτικός επίτροπος ήταν ο Πέτρος Δαμουλιάνο.

Το 1961 ανέλαβα τακτικός επίτροπος, χρονιά δύσκολη, μια και στην εκκλησία είχαν αρχίσει οι εργασίες ανοικοδόμησης της από τις ζημιές που είχε υποστεί λόγω του μεγάλου σεισμού του 1953.

Μεγάλη βοήθεια έδωσε για το ξεκίνημα των εργασιών της ανοικοδόμησης και ο χωριανός μας γιατρός, Χαράλαμπος Κοντογιαννάτος, καθώς ο ευεργέτης Ευάγγελος Τυπάλδος Μπασιά με τη μεγάλη του οικονομική δωρεάν.

Η εκκλησία τότε ήταν μόνο ο μπέτινος σκελετός της (γιαπί), ανοιγμένη σε τέσσερα μέρη με σκοπό να την ενισχύσουν αντισεισμικά με κολώνες και σινάζια.

Ως επίτροπος ορίστηκα να επιτηρώ τους εργάτες και την όλη εργασία για να μη γίνονται οι δουλειές πρόχειρες. Τελειώνοντας το μπετόν των τοίχων, η εκκλησία βρισκόταν χωρίς στέγη και ουρανία.

Ωστόσο, οι εργάτες έπρεπε να «χτυπήσουν» τους τοίχους για να φύγει ο παλιός σοβάς και να πέσει νέος και μαζί με αυτό να πέσει μπετόν όπου ήταν απαραίτητο. Το διάστημα αυτό οι εργάτες φιλοξενούνταν στο σπίτι μου και με περισσή φροντίδα προσπαθούσα να μη τους λείψει τίποτε.

Έτσι μαζί με τη γυναίκα μου, Χρυσώ, ή οποία ανέλαβε άτυπα και αυτή καθήκοντα επιτρόπου, φροντίζαμε για ότι ήταν αναγκαίο. Αυτό ήταν φυσικό μια και δεν ήταν εύκολη η συγκοινωνία και η επικοινωνία με την πόλη του Ληξουρίου και έτσι ότι είχε κάθε βράδυ το φτωχικό μου τους προσφέραμε για να μπορέσουμε να φτιάξουμε την εκκλησία. Το σπίτι μου ήταν πάντα ήταν διαθέσιμο για φαγητό και ύπνο και ότι άλλο χρειαζότανε κάθε εργάτης. Πέρα όμως από όλα αυτά, η προσωπική εργασία που καταβάλαμε με τη σύζυγό μου, Χρυσώ, ήταν μεγάλη, ιδιαίτερα στον καθαρισμό του χώρου από τα μπάζα για να διευκολύνουμε τους εργάτες, καθώς και για την προστασία των αντικειμένων της εκκλησίας.

Στις 6-2-1961, οι μαστόροι βάλαμε τη σκεπή και έπειτα ήλθαν ειδικοί τεχνίτες και φτιάξανε την ουρανία, ακολούθησε δε το κεράμωμα. Την ουρανία την αγιογράφησε ο ζωγράφος Παναγής Γαβριελάτος από το Ρίφι, με βοηθό τη γυναίκα του, Χρυσάνθη. Ο ζωγράφος με τη γυναίκα του για δυο μήνες έμειναν στο σπίτι μας, στην Κοντογενάδα. Τελειώνοντας ο ζωγράφος τις εργασίες του και βγήκαν οι σκαλωσιές, άρχισε ο «Γολγοθάς» ο δικός μου και της γυναίκας μου για να καθαριστεί ο ναός.

Το 1964 τελείωσαν οριστικά οι τοίχοι, η στέγη και η ουρανία και άρχισαν οι ξυλουργικές εργασίες. Τα στασίδια τα οποία ήταν παντελώς χαλασμένα τα έφτιαξε εκ νέου ο Βαγγέλης ο Γκιόλμας με έναν βοηθό του με το όνομα Παναγής, από τα Δειλινάτα. Για ένα μήνα έως να τελειώσει το έργο έμειναν σπίτι μου όλα τα βράδια. Επίσης, επιδιόρθωσε την Αγία Τράπεζα και την Αγία Πρόθεση.

Ακολούθησαν διάφορες εργασίες, ιδίως χρωματίσματα και η αντικατάσταση των ξύλινων κατεστραμμένων θυρών με σιδερένιες. Φυσικά, όλα αυτά για να γίνουν χρειαζόταν επίβλεψη και όχι μόνο, αλλά και να δουλεύω ο ίδιος περισσότερο από τους εργάτες για να τους παρακινώ.

Όλα αυτά έως που να τελειώσουν πήραν πολύ χρόνο και φτάσαμε στο 1968. Την επόμενη χρονιά, το 1969 φτιάξαμε τα παράθυρα λόγω που είχαν πάθει μεγάλη ζημιά και τα σημάδια φθοράς τους ήταν πολύ φανερά.

Τα αντικατέστησε σιδερένια ο χωριανός μας σιδηρουργός και μηχανικός Γιάννης ο Κωστής.

Το 1971 μας έστειλε ο Κωνσταντίνος Λαζαράτος όλη την υλική υποδομή για να γίνει η εγκατάσταση του ρεύματος. Το 1972 το Υπουργείο έδωσε 50 χιλιάδες για τις 3 πόρτες οι οποίες έγιναν σιδερένιες. Βέβαια, άντεξαν γύρω στα 15 χρόνια.

Γι’ αυτό τον λόγο το 1985 έγινε αντικατάσταση με ξύλινες με τη βοήθεια του Νίκου Λαζαράτου και οι οποίες κράτησαν έως το 2002, χρονιά που αντικαταστάθηκαν από αλουμίνιο. Επίσης, το 2005 αντικαταστάθηκαν κι όλα τα παράθυρα από αλουμίνιο. Το παράθυρο πάνω από το δεξιό ψαλτήρι έγινε με την οικονομική βοήθεια της Γεωργίας Φραγκισκάτου εις μνήμη του συζύγου της.

Η στέγη αλλάξαμε δυο φορές από το 1960. Κεραμώθηκε άλλη μία φορά. Χρωματίστηκε άλλες δυο φορές. Το 1990 πήραμε τον Νότη Αραβαντινό και χρωματίσαμε εξωτερικά και εσωτερικά την εκκλησία. Στο δάπεδο είχαμε βάλει διαδρόμους, και τώρα τελευταία τοποθετήσαμε μοκέτα και έχει στρωθεί σ’ όλη την εκκλησία. Επιστρώσαμε το προαύλιο των 200 τ. μ. με πλάκες και φτιάξαμε τη σκάλα μαρμάρινη με σιδερένια κουπαστή. Επίσης ,φτιάξαμε στο χώρο του προαυλίου, τουαλέτα.

Την τελευταία δεκαπενταετία διακοσμήθηκαν τα εσωτερικά και αγιογραφήθηκαν οι τοίχοι με δωρεές των χωριανών. Καλέσαμε τον Νότη Αραβαντινό και επίστρωσε με φύλλο χρυσού: τον Επιτάφιο, την Αγία Τράπεζα, την Αγία Πρόθεση, το Δεσποτικό, τον Γυναικωνίτη, τις τζαμόπορτες (το εσωτερικό των θυρών), τα στασίδια, το προσκυνητάρι και κάποια διακοσμητικά στολίδια. Κάθε δυο χρόνια  περνούσαμε τα ξύλινα μέρη του ναού με φάρμακο για την προστασία από το σαράκι.

Αγοράσαμε δυο πολυελαίους και επιπλέον κάναμε συντήρηση σε έναν μπρούτζινο παλιό πολυέλεο και τον μετατρέψαμε να λειτουργεί με ηλεκτρικό ρεύμα. Τοποθετήσαμε ηλεκτρονικό μηχανισμό στις καμπάνες. Επί πλέον πήραμε 100 μέτρα διαδρόμους. Στην εκκλησία τοποθετήσαμε μικροφωνική εγκατάσταση για την εκκλησία κι βάλαμε μοκέτα σε όλο τον ναό

Κάναμε προέκταση του χώρου του νεκροταφείου, λόγω που ήταν οικογένειες οι οποίες δεν είχαν τάφο για να θάψουν τους δικούς τους. Έφτιαξα πορτόνι στο νεκροταφείου που δεν είχε, καθώς επιστρώσαμε με πλάκες και τον περίβολο της εκκλησίας που ήταν από χώμα.

Διαμορφώσαμε την πλατεία με το δρόμο που περνά δυτικά της εκκλησίας.  Ήταν γεγονός ότι, από τα πρώτα σπίτια του χωριού το λεωφορείο ήταν αδύνατον να περάσει και λόγω που ήμουν πρόεδρος, έκανα τη διαπλάτυνση, και κατάφερα να έρχεται το λεωφορείο έως την πλατεία της εκκλησία για να εξυπηρετεί τους χωριανούς.

Ξεκαθάρισα με το κτήμα της εκκλησίας που το είχαμε νομή, και το και το έκαμα πλατεία του Αγίου Ιωάννου και παιδική χαρά για να πηγαίνουν τα παιδιά του χωριού να παίζουν. Η δε πλατεία απάνω από την εκκλησία διαμορφώθηκε με τη οικονομική βοήθεια του Εκπολιτιστικού Σύλλογου «Οι Ρίζες» με πρόεδρο, τον Νικόλα Λαζαράτου, ο οποίος τοποθέτησε τις κούνιες.

Πολλοί σε αυτήν τη διαπλάτυνση του δρόμου έδωσα κομμάτι γη. Με τη διαπλάτυνση του δρόμου προσέφερα 150 τετραγωνικά από τα οικόπεδα μου και μείωσα το οικόπεδο των σπιτιών μου που βρίσκονταν κοντά στο δρόμο.

Κλείνοντας μαζί με τη γυναίκα μου Χρυσώ πενήντα χρόνια επιτροπείας στον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στην Κοντογεννάδα, έρχονται στη μνήμη μας πολλά και καλά που πράξαμε για το ναό του χωριού μας. Από το 1958 μέχρι και σήμερα 27-9-2009 δεν έχουμε φύγει καθόλου μέσα από την εκκλησία, την προσέξαμε σαν ιερό κειμήλιο και την αγαπήσαμε περισσότερο και από το σπίτι μας. Φτιάξαμε παρά πολλά πράγματα με αυτό το μικρόν οβολόν των χωριανών και με κάποιες δωρεές, ιδίως σε υλικά που ήταν απαραίτητα για κατασκευές.

Σταθήκαμε πάντα πρόθυμοι, ακούραστοι, φιλόξενοι και ανοίγαμε το σπίτι μας για το κέρασμα και το τραπέζι της εορτής του αγίου του χωριού μας.

 Ιερείς που πέρασαν και εφημέρευσαν στους ναούς του χωριού μας ήταν: ο παπάς Σπύρος Λιναρδάτος από τα Καλάτα. ο παπάς Βλάσης Αλισανδράτος, ο παπάς Ανδρέας Μπαράκος, ο παπάς Παντελής Μπαράκος, ο παπάς Παναγής Σφαέλος , ο παπάς Διονύσιος Δρακονταειδής  και σήμερα παπάς Νικόλας Θεοφιλάτος

Είμαστε ευτυχείς μαζί με τη γυναίκα μου, που ποτέ δεν βρήκαμε την παραμικρή παρεξήγηση ούτε με παπάδες ούτε με ψαλτάδες, ούτε με χωριανούς, ούτε με όσους εργάτες πέρασαν, ούτε αδικήσαμε κανέναν. Ο κάθε παπάς και ψάλτης αλλά και αυτός που καλοπροαίρετα έβλεπε, γνώριζαν πόση δουλειά κάναμε και πως με πόση υπομονή προσπαθούσαμε να στηρίξουμε το ναό και να καλύψουμε τις ανάγκες του.

Δεν δεχτήκαμε προσωπικά καμιά αμοιβή ούτε και δωρεάν, αλλά όλα ήταν υπέρ του ιερού ναού, για τις ανάγκες του. Προσπαθήσαμε να μην επιβαρύνουμε οικονομικά τους χωριανούς μας, ειδεμή μόνο όταν αυτοί ήθελαν να αφιερώσουν ή να δωρίσουν κάτι στο ναό.